Աշուն գիշեր

Մի  գիշեր ես տեսա մի տխուր  փիսիկ: Ես հարցրեցի․

– Ինչո՞ւ ես տխուր, սիրուն փիսիկ։

– Ես մրսում եմ ու իմ հայրիկի և մայրիկի մոտ  չեմ կարող գնալ։

– Ինչո՞ւ։

– Նա շատ հեռու է։

– Դե արի ես քեզ տանեմ, ճանապարհը գիտե՞ս։

– Այո։

– Դե արի գնանք։

– Գնացինք․․․

Ճանապարհին տեսանք Սևանը, տեսա, թե ոնց է  Սևանի վրա լուսնի լույսը ընկնում ։ Գնացինք, գնացինք, գտանք իր հայրիկին և մայրիկին։ Փիսիկը ինձ ասաց․

– Կարո՞ղ ենք ես, հայրիկս, մայրիկս քո տանը ապրել

– Այո, իհարկե, ես շատ ուրախ կլինեմ։

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *